Goede voornemens. Van droom naar werkelijkheid…

Deze tijd van het jaar, misschien ook wel deze fase van mijn leven, zet mij regelmatig aan het denken. Waar sta ik? Waar wil ik staan?

Als leerkracht wil ik graag mijn kennis en liefde voor het vak Frans overbrengen, maar terwijl ik enthousiast voor de groep sta, kijk ik regelmatig naar ongelukkige gezichten. Ik lees de verslagen door en constateer dat de hoeveelheid (psychische) problemen toeneemt: naast dyslexie, AD(H)D, ASS etc zien we nu regelmatig computerverslaving, anorexia, slaapstoornissen, depressiviteit en zelfs burn-out. In gesprekken met die kinderen hoor ik dat ze continu onder druk staan, ze vinden zichzelf niet leuk/interessant/goed genoeg en spiegelen zich aan al die succesfoto’s en verhalen van de social media.

Het onderwijsjargon staat bol van de termen gericht op resultaat. Je moet je voorbereiden op jouw bijdrage aan de maatschappij, maar…..die bijdrage heeft niet alleen met kennis te maken! Wij razen door, hebben nergens meer écht tijd voor en zijn steeds op zoek naar hoger, beter, meer. Werken wij in het onderwijs op deze manier dan ook niet mee aan de vereenzaming, het individualisme, de prestatiemaatschappij?

Het is belangrijk dat kinderen tijd krijgen om zichzelf te ontdekken, dat ze oog krijgen voor de échte ander, niet die van de social media, maar diegene die je leert kennen door een echt gesprek. Dat we met elkaar ontdekken wat het woord ‘empathie’ inhoudt. Daarom ben ik blij dat er ook aandacht komt voor de professionele standaard: ‘hoe willen we ons tot elkaar verhouden?’, ‘welke waarden en normen willen we leidend laten zijn?’, ‘wat vinden we belangrijk als het gaat om VORMING?’
Ik droom en zie mijn ideale wereld: we leveren onze bijdrage aan de maatschappij, ieder op zijn eigen manier en gebruik makend van ieders talent, we respecteren elkaar en we genieten met elkaar van al het mooie dat de natuur; het leven biedt. We geven elkaar de ruimte en proberen niet direct te (ver)oordelen. We geven vorm aan het woord SAMENleving. Zou dat ónze standaard kunnen worden?

Ik word wakker en leg het proefwerk klaar voor klas V2A. Eerst die toets en dan morgen..?

 

Over de blogger

John Doe

Ingrid Krooshof

Candea College
Mijn naam is Ingrid Krooshof- de Keijzer. Ik geef het mooie vak Frans op het Candea College in Duiven. Met heel veel plezier sta ik inmiddels 33 jaar voor de klas. Het is prachtig om jo…

Plaats een reactie

Andere blogposts

Pagina delen